Gister zag ik je in de Kleine Komedie. Mijn broertje is al weken in de ban van je nummer ´laat me´ (en brengt dat ongevraagd non stop ten gehore aan ons familie), een goede reden dus om hem eens mee te nemen. Nu moet ik zeggen dat ik een x aantal jaren geleden je cd ook regelmatig draaide, vooral ´au suivant´ (heerlijke franse bombarie over hoeren en het leger, waar hoor je dat tegenwoordig nog?). Ik was dan ook helemaal blij dat je die gister ook liet horen. Want hoe je daar dan staat te gebaren, galmen en zuchten, pfoe. Alleen, had je wat last van je keel? Ik ben natuurlijk bepaald geen kenner, maar het klonk wat schor. Iets wat de show waarschijnlijk alleen maar ten goede kwam, onder het mom ‘sexy heesheid’ (zo na een avond flink doorhalen en per ongeluk toch veel te veel sigaretten en dan, terwijl je slaperig om je heen kijkt, zo met je haar vreselijk door de war, die eerste rauwe “goeiemorgen”).

Toch moet ik zeggen: ik vond je er wel wat breekbaar uit zien. Misschien is het slechts een hardnekkig griepje, maar toch. Toen je opkwam stootte mijn broertje me even aan en fluisterde “wat is ze dùùùn”. En dat heeft natuurlijk wel wat, maar toch. Eet je wel goed? Misschien moet je eens langskomen voor een bordje volkorenpasta, daar is immers nog nooit iemand slechter van geworden. Er gaat niets boven een goeie mep koolhydraten (nou ja, behalve bijvoorbeeld goeie wijn, nachtenlang onstuimige seks en de geur van robijnfrisse lakens – misschien niet persé in die volgorde). Ik keek wel met ontzag naar je armen. Yuri van Gelder is er niets bij. Zelden zulke mooie vrouwenarmspieren gezien (een compliment van formaat). Hoe vaak kun je je opdrukken?

Toen na drie toegiften en vier staande ovaties het licht dan toch maar aanging, belde mijn vader om te vragen of Wende Snijders nog steeds zo leuk was. Want ja, ook hij is volkomen hooked, sinds hij je ooit eens zag op een hip dichtfestijn. Laatst vond ik het briefje terug wat je toen voor hem schreef (iets over de immer bestaande behoefte aan tuinmannen). Ik heb het afgelopen Sinterklaas ingelijst (incluis gedicht over de midlife crisis en pathetische verliefdheden op jonge blommen) en het hangt nu in zijn slaapkamer, ik verdenk hem er van dat hij er dagelijks onder het tandenpoetsen naar staart, natuurlijk alleen als mijn moeder niet kijkt. Maar dat terzijde. Ik vertelde mijn vader dat hij een luie dreutel was en dat hij zelf maar naar je voorstelling moest gaan, in plaats van zo schaamteloos via zijn kinderen te leven. Zo die zat. En toen dook ik met mijn broertje de kroeg in om hem te leren drinken als een vent.

Maar wat ik maar zeggen wilde, lieve Wende: ik zag je voorstelling en het was mooi. Het deed me denken aan rauwe vrouwenstemmen, volkorenpasta en de olympische finale ringen, en dat is natuurlijk altijd goed. Volgend seizoen weer, dan misschien met mijn vader.

Ik ben Jolien, 24, maar als mensen me vragen hoe oud ik ben, zeg ik altijd per ongeluk 22. Ik kom oorspronkelijk uit het oosten des lands, maar woon nu in Amsterdam en wil daar voorlopig niet meer weg. Als mensen aan me vragen waar ik vandaan kom voel ik me altijd een beetje betrapt en ben ik bang dat ze vinden dat ik een boerenaccent heb. Ik studeer al zeven jaar en droom de laatste tijd regelmatig dat ik Peter Pan ben en nooit hoef te werken. Ik hou niet van werken. Ik ben er achter gekomen dat je nagels roodlakken het leven niet mooier maakt, maar doe het nu uit gewoonte. Ik heb een hekel aan de winter en denk op de één of andere manier dat ik het van de kou kan winnen, daarom heb ik al twee jaar geen winterjas. Ik moet stiekem lachen als mensen struikelen, heb een hekel aan schreeuwerige meisjes met te grote oorbellen en wil nog niet dood gevonden worden in uggs met balletjes. Ik ben blij met het rookverbod in de horeca, maar vind het stiekem wel lekker om mijn lief te zoenen als ze net heeft gerookt. Op aanraden van diezelfde lief begon ik ooit een weblog. Ik denk omdat ze hoopt dat ik minder praat en in plaats daarvan de dingen opschrijf. Ik betwijfel of het werkt, maar zie hier het resultaat.

Op 28 april 2006 begon ik aan mijn scriptie. Sinds die tijd heb ik 2 liefdes versleten, 1 nieuwe studie gedaan, 3 baantjes gehad en ben ik 7 keer naar de kapper geweest. Ook heb ik 18 dagen onderzoeksdata ingevoerd, 94 wetenschappelijke artikelen gelezen, 1 wetenschappelijk artikel gepubliceerd en 261 keer e-mail contact gehad met mijn scriptiebegeleidster.

Mijn scriptie heet ‘ik consumeer dus ik besta’ en gaat over de terror management theorie. Deze theorie stelt dat mensen ontzettend bang zijn voor de dood, ZO bang dat ze er absoluut niet mee om kunnen gaan. En als mensen dan toch worden geconfronteerd met de dood (dat heet dan sterfelijkheidssaillantie, -wanneer de dood saillant wordt gemaakt), nemen ze hun toevlucht tot defensieve mechanismes. Dit betekent dat mensen dan heel erg gaan investeren in hun eigenwaarde (want als je je goed voelt over jezelf, waan je je op een of andere manier sterker dan de dood) of ze gaan heel erg investeren in hun cultureel wereldbeeld (want als je onderdeel bent van een sterke cultuur, geeft dat zekerheid en ben je dus ook minder bang voor de dood). Erger nog: als mensen aan de dood denken gaan ze zichzelf niet alleen boosten, ze vallen ook anderen aan (want, is de gedachte, als anderen/andere culturen slechter zijn, maak dat henzelf beter).
De terror management theorie is dus nogal een rare theorie, althans dat dacht ik. Maar het is aangetoond dat wanneer mensen met de dood worden geconfronteerd, ze zich gek gaan gedragen. En dat kan op veel verschillende manieren. Zo gaan mensen na sterfelijkheidssaillantie sneller autorijden, meer stereotypisch denken, willen ze meer kinderen en geven ze meer geld aan goede doelen. Maar ook zijn mensen niet te beroerd anderen aan te vallen of te discrimineren. Het is dus nogal wat, die dood en wat het met ons doet.
Nu vond ik dit een erg interessante, maar ook wat deprimerende theorie. En dus bedacht ik dat er misschien ook wel een omgekeerde aan zat. Want wat zou er gebeuren als mensen niet aan de dood, maar aan het leven denken, oftewel: tot wat voor gekke dingen leidt de zogenaamde levenssaillantie?
Na maanden (wat zeg ik, jaren!) zwoegen kon ik aantonen dat levenssaillantie inderdaad bestaat en dat denken aan het leven tot tegengestelde effecten leidt dan denken aan de dood. Uit mijn onderzoek bleek dat wanneer mensen worden geconfronteerd met ‘het leven’ ze van plan zijn minder geld uit te geven en kopen ze ook daadwerkelijk minder.

Nu, twee-en-een-half jaar later, is mijn scriptie eindelijk af. Het was een hele bevalling, op zijn minst.

Net belde mijn scriptiebegeleidster. Ze vond het fantastisch. Ik heb een 9.

~

Ik consumeer dus ik besta.pdf
Voor de geinteresseerden onder ons: dit is ‘em dan. Klik om te openen.

Zoals het een echt modaine familie betaamt, vierden wij sinterklaas niet op 5, maar op 6 december. Hoewel, een echt mondaine familie viert kerst en natuurlijk niet zo’n burgerlijk iets als sinterklaas, -maar dat terzijde. Eigenlijk zijn wij sowieso niet zo mondain, bij ons draait het vooral om zoveel mogelijk cadeau’s en zo vuig mogelijke gedichten. Dit jaar was een goed jaar. Zo kreeg ik onder andere een vuistdik kookboek en een +15 kg zware grillpan. Het beste gedicht van de avond kwam van mijn hand, ook al mag je dat eigenlijk niet zo zeggen over jezelf. Het cadeau betrof een rol wc papier met kerst-print, de gelukkige was mijn vader, die altijd vre-se-lijk om poep moet lachen (eerlijk waar, zeg één keer het woord ‘stront’ en hij begint als een schoolmeisje te giechelen).  Hij deed er ongeveer 10 minuten over het voor te lezen, voornamelijk vanwege hysterisch lachen (wat meer zegt over hem dan over mijn gedicht, denk ik). Maar het werkte bijzonder aanstekelijk, ik heb zelden zo’n leuke avond gehad. En die grillpan was een leuke bonus.

~

Lieve Rolf

Uitwerpselen en ontlasting
Een bolus draaien, overbelasting
Lekker drukken en flink bouten
Een pot vol drek, ongezouten

Een zak tuinaarde open scheuren
De wc-eend voeren, moet gebeuren
Lekker de aambeien smeren
De pot vol beuken, een bolleke parkeren

Uit de bilnaad gieren, gore meuk
Kerst is stom, stront is leuk
Daarom dit cadeau
Lekker schijten op niveau

Groetjes van de sint

Met goede voornemens kun je nooit genoeg beginnen (en het liefst niet op 1 januari). Bij deze het mijne: weer een beetje webloggen. Het lange uitblijven van nieuwe stukjes wijt ik overigens aan de scriptie: zelden werd alle creativiteit zo uit mij gezogen. Ik werd er ook een beetje apathisch en hypochondrisch van, maar dat is een heel ander verhaal. Hoe dan ook. De stukjes volgen vast snel. Hoezee!

p.s. Zaaaalig sintnicolaasfeest!

Tot een paar weken geleden had ik geen idee wie Lindsay Lohan was. Nu surf ik elke dag obsessief naar sites als people.com, e-online en de Britse mirror (die is vooral heel sappig) om via schimmige foto’s en dubieuze verklaringen van ‘someone close to Lindsay’ maar niets te hoeven missen van de lindsay-turned-gay-gekte. Het punt dat ik wil maken: ik ben een sucker voor alles wat ook maar een beetje homo-raakvlakken heeft.

Toen bekend werd dat er een homo-verhaallijn in Onderweg naar morgen zou komen (u weet wel, ongeveer 800 jaar geleden, toen het nog ging om de Couwenbergs en Reitsema’s en sporadisch te zien was hoe Lotus en Renee besmuikt achter de balie zoenden) nam ik elke aflevering op. Hetzelfde gold voor GTST toen naar buiten werd gebracht dat het één en ander zou gebeuren tussen Charlie en Isabella. Ik heb maanden tenenkrommend slecht acteren doorgeworsteld, in de ijle hoop dat de twee meiden volgens het script nu echt heel erg stomend gingen seksen. Want dat is dan ook zo iets. Het maakt me allemaal niet zo uit wat de lesbo’s in kwestie meemaken, eigenlijk wacht ik vooral op de betere zoen- en seksscènes. Ik weet niet wat het is (of eigenlijk weet ik heel goed wat het is, -maar dit staat beter). Altijd al gehad. Neem Fucking Åmål. Ik was 14 toen die film uitkwam, zag hem twee keer in de bioscoop en had een beduimeld opgenomen-van-belgië-één-videobandje op de kop getikt. Die keek ik over-en-over (ik spreek hierdoor dus serieus een aardig mondje Zweeds). En dan vooral het stuk dat Agnes en Elin achterin die auto zitten en voor het eerst zoenen. De muziek zwelt op (I wanna know what love iiiiis, I want you to shohow me -zong ik dan zachtjes mee) ze kijken elkaar aan en je voelt tot in je tenen dat het nu echt gaat komen. Poeh. Lekker hoor. Ik heb dan ook een paar tranen gelaten toen ik de videoband zo vaak terug had gespoeld en stilgezet, dat er precies op dat moment een onverbiddelijke zwarte streep door het beeld liep. Gelukkig kende ik het door en door en bleef het in mijn hoofd naspelen, stiekem verlangend naar mijn eigen eerste meisjeskus.

Inmiddels zijn we tien jaar verder en is er gelukkig het één en ander veranderd. Die eerste meisjeskus kwam er, en hóe. En ook de eerste meisjesliefde, -seks, -drama’s en andere perikelen volgden. Been there done that, zou ik zeggen. Maar al deze ervaringen uit de eerste hand, kunnen maar niet wegnemen dat ik het liefst elke lesbokus ooit ergens vertoond op film/tv/internet wil zien. Wat is dat toch? Die enorme en blijvende vereenzelviging met de dyke? Ik bedoel, ik kijk ook graag naar films waarin hetero’s kussen, maar toch, die aanblik doet me nauwelijks iets. Terwijl bij het zien van twee vrouwen… (dit zijn betekenisvolle puntjes)

Hoewel het niet echt een probleem is, vind ik het zoeken naar zoete vrouwenzoenen wel wat puberaal van mezelf en hoop ik dat het toch een keer over gaat. Ik heb er een goed gevoel over. Vooral omdat ik tot dat moment de tijd kan doden door als een malle over het wereldwijde web te surfen, op zoek naar nieuws over de lesbische avonturen van Lindsay Lohan.

~

Ik leef nog. Al scheelt het niet veel. Met zelfgediagnoseerde bochel, rsi en staar is de conceptversie inmiddels af en nagekeken. Mijn scriptiebegeleidster zei, toen ik toch wat nerveus (ik was voor het eerst weer buiten) haar kamer binnenschuifelde “ik vond het fantastisch en was zelfs een beetje ontroerd”. Ik zakte bijna door mijn knieën van opluchting. En hoewel ik er (stiekem) ook wel trots op ben en hem (iets minder stiekem) tegen het geniale aan vind zitten, weet ik niet of het het allemaal waard was.

In de eerste week waren de fruitvliegjes en meters afwas wel leuk, maar nadat ik in de tweede week een paar keer bleef vastplakken aan de keukenvloer (ik had sinas gemorst) en steeds zo’n 20 minuten nodig had om los te komen, was de grootste lol er wel vanaf. Ook het feit dat de pizzabezorger me na de eerste week bij de voornaam noemde en na de derde week fooi weigerde ‘omdat ik het zelf nodig leek te hebben’, was een dubieuze bijkomstigheid. Maar het vervelendst was toch wel dat de scriptie op de één of andere manier al mijn energie nodig had en niet te beroerd was die bruut uit me te zuigen. Samen met de wil tot een sociaal leven, de kunst fris te ruiken en het vermogen fatsoenlijk te slapen zonder uren te liggen piekeren over correlaties, variantieanalyses en biased outcomes.

Maar het einde is inzicht. Gelukkig. Vannacht sliep ik voor het eerst sinds tijden meer dan vier uur achter elkaar (ik sliep van acht uur ’s avonds tot half elf vanmorgen, -ik vind het nogal indrukwekkend) en voor het eerst had ik geen nachtmerrie over een heftige brand die de enige versie van mijn scriptie vernietigd.

Ja, ik ben op de goede weg. Ga ik nu nog even verder, de laatste loodjes roepen.

Soms hou ik ervan me voor alles af te sluiten. Dat wil zeggen, dat moet van tijd tot tijd en dan hou ik er van. Ik moet een scriptie schrijven en om daad bij woord te voegen en tevens Echt Serieus Mijn Best Te Doen heb ik mijzelf deze week opgesloten in mijn huis. Mijn huisgenoot is er goddank niet, vrienden negeer ik en zelfs mijn lief heb ik voor een week verbannen. Totale eenzaamheid. Maandag deed ik voor een hele week verantwoorde boodschappen (veel koffie), ik deed een laatste keer de afwas en draaide de sleutel in het slot.

Ik geniet er van om zo alleen te zijn met mezelf. Ik rol er zelfs een beetje in en probeer het ten volle uit te buiten. Ik hang de getergde kunstenaar / wetenschapper uit en richt me expres op niets anders dan de scriptie. Ook niet op eten, de afwas, opruimen en schone kleren. Omdat daar nu eenmaal geen plaats voor is in mijn drukke wetenschappelijke leven en ook omdat het zo goed past. Mijn bureau staat vol met lege en halfvolle koffiekopjes. De opgestapelde afwas raakt het plafond en op de keukentafel ligt een waaier van vijf dagen eten waar ik gedachteloos wat aan geknabbeld heb en nog steeds niet heb opgeruimd / weggegooid / opgegeten. Ik heb al een paar dagen niet gedoucht en leef en slaap ook al die zelfde paar dagen in hetzelfde hempje en dezelfde korte broek. Ik voel me vies maar toch erg schoon. De scriptie vordert gestaag en de fruitvliegjes zoemen gezellig om mijn hoofd. Maar vanavond komt mijn lief weer. Eindelijk. En hoewel ik haar zelf verbannen heb en haar volgende week wederom zal verbannen, ben ik blij dat de regel ‘geen verbanning in het weekend’ nu eenmaal is. Betekent wel dat ik afscheid zal moeten nemen van de vrienden fruitvliegjes, de vrolijke afwas en de gezellige smoezelige kleren. Want alleen omdat ik een vies kluizenaartje ben, hoeft mijn lief dat nog niet te weten of daarin te delen. En dus neem ik met pijn in het hart afscheid van mijn morsigheid en ga ik beginnen aan een kleine grote schoonmaak van lijf, leden en keuken.

Volgende week gelukkig weer een eenzame opsluiting met alle vrolijke viezigheid die daar bij komt kijken.

Een retourtje Amsterdam – Deventer kost zestien euro en tien cent. Dat is het dus vaak niet waard. Ja, misschien wel voor de terugreis, maar zeker niet voor de heenreis. Het is namelijk niet bijzonder leuk in Deventer. In ieder geval minder leuk dan in Amsterdam. Behalve afgelopen weekend. Ik weet dat de befaamde gay pride in town was, maar ik was elders nodig. In Deventer dus. Daar was namelijk het jaarlijkse tuinfeest en de (ook jaarlijkse en tevens grootste van Europa) boekenmarkt. Mijn weekend was vreselijk de moeite waard en kende een aantal hoogtepunten, in de vorm van Simon Vinkenoog (die op twee meter afstand in een plantenbak zat en een vette joint rookte), mijn moeder die zo vreselijk dronken werd en mijn vader die, toen hij haar waggelend en lallend voorbij zag lopen, met een mengeling van vrolijkheid en verontwaardiging riep ‘mens, je bent zo zat als een maleier’.
Het echte hoogtepunt vond ik echter op de boekenmarkt. In de vorm van Murakami boeken voor een prikkie en een kick-ass boek over de evolutie van seks bij dieren, getiteld ‘Dr. Tatjana weet raad’. Aan de hand van ingezonden brieven beantwoord dr. Tatjana vragen over het seksleven van dieren. Een greep uit de onderwerpen, aangebracht door allerlei dieren: langdurige copulatie (wandelende takken), vreemdgaan (winterkoninkjes), vrouwen met losse zeden (honingspeurders), verkrachting (eenden), homosexualiteit (zeekoeien), incest (allerlei mijten), kannibalisme (sprinkhanen), hermafrodieten (slakken).

Beste dr. Tatjana,

Ik ben een Europese bidsprinkhaan en ik heb ontdek dat ik meer van seks geniet als ik eerst het hoofd van mijn minnaar eraf bijt. Dat komt omdat hij opwindende spasmen krijgt als de kop eraf is. Het lijkt wel of ze dan minder remmingen kennen en meer haast hebben – het is geweldig. Denk jij er ook zo over?
      - Ik Heb Ze Het Liefst Zonder Kop uit Lissabon

Zeker een retourtje Amsterdam – Deventer waard, lijkt me.

Vandaag ben ik jarig. Ik mis een beetje de kinderlijke blijdschap van vroeger (gillend om zes uur ‘s ochtends het bed van je ouders inspringen en dan de hele dag uitgelaten spelen met je nieuwe rolschaatsen), maar verder is het leuk. V. heeft slingers opgehangen en mijn stoel versierd. En een taart gemaakt van chocoladeslagroomsoesjes.

Als mensen aan me vragen hoe oud ik ben, stotter ik altijd een beetje. Het is misschien een beetje raar, zo op deze leeftijd, maar ik vergeet vaak hoe oud ik ben. En dan moet ik altijd even nadenken en om me heen kijken of er iemand in de buurt is die het wel zeker weet. Ik hoop dat dit is afgelopen nu ik 24 ben. Ik vind 24 wel mooi. Veel beter dan 23, dat was toch niet echt mijn leeftijd. Maar 24 komt wel dicht bij mijn scary-age 27, de leeftijd waarop het echt menes wordt. Gelukkig heb ik nog even. Ga ik nu heel uitgelaten chocoladeslagroomsoesjes eten. En misschien wel een klein foodfight beginnen. Ik ben ten slotte pas 24.